Een vluchtje met de I-IAEF vanop LIQL
Trouwe lezers van Ursel Avia weten dat ik altijd mijn vliegtas meeneem als ik met de auto op vakantie vertrek, en in de Jeppesen op voorhand bekijk waar de vliegvelden liggen waar ik eventueel eens een lokaal vluchtje kan maken.
Ik vraag dan altijd een instructeur mee, vooral omdat het al moet lukken om een P28A te kunnen huren, maar ook om verlost te zijn van een studie van het lokale luchtruim. Bovendien kunnen we gezellig over vliegkoetjes en –kalfjes praten tijdens het vliegen, en hebben we uiteraard een uitstekende gids aan boord, die wat uitleg kan verschaffen over wat er te zien valt. En bovenal: de meeste clubs staan niet toe dat een onbetrouwbare vreemdeling zo maar het zwerk kiest in één van zijn duurbetaalde vliegtuigjes.
Ook meegenomen: je voelt eens een ander vliegtuigtype onder je kont en in je handen.
Zo heb ik in mijn logboek al volgende "exotische" vliegtuigen mogen inschrijven:
F-GGJU, DR400
OY-PEN, C172
F-GKVT, TB9
F-BUSN, DR400
F-GTVY, DR400
In april trokken we naar Italië, meer bepaald Toscane en zijn kunststeden Firenze, Siena, Lucca,…
Bij Lucca had ik in de Jeppesen een mogelijk aardig vliegveldje ontdekt; Brigitte, navigator met dienst zolang we per auto op de begane grond blijven, had het al opgemerkt op de Michelinkaart, en loodste me er heen. Het is de thuishaven van Aeroclub "Carlo del Prete" Lucca.

De sfeer was typisch voor dat soort vliegvelden, worldwide: wat twee- en vierzittertjes op een rij, een windzak, een barakachtig clubhuis annex briefingroom en bar, een geïmproviseerd torentje.
We trokken het clubhuis binnen, maar daar zat niemand. Na enkele minuten besloten we naar het aangrenzend bar-barakje te trekken, en we vroegen er of we iemand van de vliegclub konden spreken. Er werd wat rondgelopen en geroepen, en er kwamen twee Italianen naar ons toe, waaraan we in het "Frengels" uitlegden wat onze wens was.
Direct werden we enthousiast bediend: Alessandro was instructeur en zou ons meenemen in één van de klaarstaande Tampico's. Hij heeft 4000 uren in zijn boekjes staan, waarvan 700 in de linkerstoel.
Kostprijs: 150 EUR/uur, dus vergelijkbaar met wat we kennen in EBUL. Avgas is in Italië wel wat goedkoper: ongeveer 1,50 EUR/l. Over de prijs van de instructeur werd niet gerept.
Zoals de aandachtige lezer zal merken had ik al op Tampico TB9 gevlogen, en ik hou wel van dat vliegtuigje: uitstekend zicht rondom, naar mijn smaak mooi gedesignd dashboard, slechts 1 nadeel: het is wat underpowered met zijn 160PK'tjes en je voelt het verschil als je een PA28-181 gewend bent.
Het was zondagnamiddag. Onze bedoeling was een afspraak te maken voor morgen, en dan een hotelletje op te zoeken in Lucca. Probleempje: LIQL is gesloten op maan- en dinsdag. Dus maar de koe bij de horens gevat, en het vliegtuig bij de stick: we vliegen nú, en zullen daarna wel op zoek gaan naar een hotel.
Alessandro vraagt me de external check te doen, wat ik routineus uitvoer.

De ervaring leerde me dat de instructeurs je dan gewild nonchalant vanuit hun ooghoeken bespieden, om te zien welk vlees ze in de kuip krijgen, ondertussen checken zíj met de glimlach je echtgenote. De oliecheck mag ik achterwege laten, dat gebeurt daar maar voor de eerste vlucht van de dag, en voor Italianen is dit geen "external", maar internal. Mij goed…
Onderweg moet ik wel 3 "remove before flight"'s removen, ik hou ze netjes bij, geef ze aan Alessandro en zeg "trois".
Ik wil me links installeren, maar dat valt tegen: het clubreglement laat dit niet toe voor "initiatievluchten", enkel wie echt opleiding volgt mag links.
Dan maar rechts, maar ik mag de meeste checks uitvoeren, waarbij Alessandro me hier en daar een bijkomende instructie geeft.

Hij vraagt aan AFIS take-off information aan in het Italiaans, en ik begrijp er het grootste deel van. Vanwege de wind, toch wel een 15-tal kts vanuit 10 o'clock, beslist hij de take-off voor zich te nemen. Hij vindt het te winderig en te turbulent, ik zal mogen overnemen op 500 ft. Hoewel ik bedenk dat we in EBUL één en ander gewoon zijn op dat vlak vind ik dat een wijze beslissing. Met een PA28 zou ik aangedrongen hebben om het zelf te doen, maar een Tampico kan ik in deze omstandigheden misschien wel best overlaten aan een habitué.
We backtracken RWY 28, langs enkele Rallye's (ik voel me thuis) en zwevers.
We duwen het gas naar voor, komen los, en inderdaad, het is vrij turbulent, misschien best dat hij de take-off niet aan mij overliet. Even later neem ik over en ik voel me direct op mijn gemak, ook al moet ik direct een bocht van 90° naar rechts nemen, wat ik doe met 45° bank.
We vliegen nu naar de rand van de stad en Alessandro vraagt me er mooi rond te vliegen, teneinde geen geluidsoverlast te creëren. Maar zo kunnen we genieten van het stadje en zijn typische vorm tussen de muren.


Ik moet uitrollen richting oosten. Hij toont ons een paar villa's in de buurt, geen privévilla's zoals van jou en mij, maar eigenlijk meer historische kastelen uit de 16^e en 17^e eeuw, waaronder de Villa Reale, nog eigendom geweest van de zus van Napoleon, en later van Victor-Emmanuel II.

Even verder wijst hij ons op een enorme oppervlakte serres en nog enkele mijlen verder op een vrij groot onbewoond moerasgebied; hij legt uit dat het een natuurgebied is met zeldzame fauna en flora; hij voegt er aan toe dat het uitstekend geschikt is voor low level vliegen. Er doemt een vraagteken op in mijn hoofd: natuurgebied en low level? Ik vraag of er lager dan 500 ft mag gevlogen worden, maar ik krijg een onduidelijk antwoord. Lager dan 500 ga ik niet en ik zigzag een beetje links en rechts, terwijl hij me op details wijst: water, vogels,…

Ineens, brutaal bijna: "en waar ligt nu het vliegveld?". Oef, ik kan hem zonder aarzelen de juiste richting aanwijzen. Ik voel dat hij me begint te vertrouwen, en ik begin met volle gas een vrij steil klimmende bocht naar links. De 160 PK'tjes protesteren door een geluidje te laten horen dat mijn brein onbewust interpreteert als een stall warning, en even onbewust verslap ik mijn bocht en verklein ik mijn rate of climb. Alessandro beantwoordt dat met een "très bien!", waarop ik vraag of dat wel degelijk een stall warning was, oui dus.
Ondertussen legt hij uit dat we op een 3-FIR-punt vliegen en dat hij daar nooit flight info oproept, want wie je ook oproept, ze sturen je naar een ander. Bovendien zijn ze de laatste jaren wat norser geworden wegens het fel toegenomen toeristisch verkeer. De gezellige sfeer van vroeger tussen piloten en flight info is voorgoed dood, zegt hij.
Hij besluit terug te keren en ik zoek en vind de autostrada, die langs het vliegveld passeert.
Hij roept AFIS op en we krijgen als antwoord enkel cijfers en iets met "diritto,… finale lunga".

Alles begrepen dus, ik vertaal in het Engels om dat duidelijk te maken, en zoek het vliegveld, maar vind het uiteindelijk zeer laat: het ligt achter een soort bosje en de RWY is toch een pak kleiner dan die van EBUL. Even voor final neemt hij de besturing over, gelukkig weer, want de turbulentie is duidelijk voelbaar, en dat bosje voor de threshold toch een beetje beangstigend. Je zou het kunnen vergelijken met RWY 07 bij ons, maar waarbij de threshold eventjes voorbij het begin van het beton ligt.

Ik vind dat we dus uitzonderlijk hoog binnenkomen, zeker met zo'n relatief kleine RWY.
We passeren de bomen en maken een vrij steile duik, de snelheid loopt op, het einde van het beton komt snel dichterbij en we moeten nog flaren. Alessandro trekt de neus wat omhoog, we flaren naar mijn zin toch wat hoog, en de landing is dus vrij brutaal, maar probleemloos.
We parkeren mooi en sluiten alles af, na het boekje ingevuld te hebben.

Ik reken af, over de prijs van de instructeur wordt weer niet gerept. Ondertussen is zijn vrouw er bij gekomen (zij vliegt nóóit mee met hem, sukkelaar), en ik trakteer het gezelschap op een drankje. Onmiddellijk voel je die alomgekende broederschap onder piloten. Een tweede rondje kan er niet af wegens tijdsgebrek: ze moeten nog naar Pisa en, God ja, wij moeten nog een hotel zoeken. Maar vóór ons vertrek krijgt Brigitte nog een diploma, certificerend dat ze meegevlogen heeft (ha volato con noi) op de festa della donna van 8 maart 2008 (??, maar toch een leuk souvenir).
Philippe Barbaix.