Een clubexcursie organiseren is een ondankbare taak.  Dat kon Frankie ondervinden toen hij de weersvoorspelling voor 27 mei te horen kreeg.  Zelfs met onze buik over de grond zouden we met het voorspelde plafond de bestemming nooit kunnen bereiken!  Op 10 juni hadden we meer succes: ideaal vliegweer.  Geen wolkje aan de lucht, een eindeloze zichtbaarheid en wind die de heenvlucht iets verlengde, maar ons in sneltempo terug thuis bracht.

Rond acht uur zat de eerste vroege vogel, de OO-VCU, al in de lucht om twee uur later in Trier voet aan wal te zetten.  Even later gevolgd door de OO-RAV die vanuit Antwerpen de Urselse vloot kwam vervoegen.  Een uurtje later –we vroegen ons juist af wie zich van vliegveld vergist had- hoorden we gekend gebrom en één na één presenteerden de 7 andere vliegers zich overhead.  Toen de OO-MWM in final kwam, dook een plaatselijk vliegtuig ‘uit het niets’ op in short final.  Aan de neus van de MWM konden we het ongeloof en de verbijstering van onze voorzitter aflezen.  Hardnekkig zette hij zijn approach voort tot de go-around de enige  oplossing was.  De conversatie in de cockpit konden we tot in de kleinste details voorspellen!  Eens iedereen aan de grond en de landingsformaliteiten afgehandeld, was er tijd voor een snelle verfrissing op het terras van het Italiaanse restaurant naast de toren.  Speciaal voor ons vervroegden zij hun openingsuren.  Andere eet- of drinkgelegenheden zijn er aan de torenkant niet.  De vliegclub is aan de overzijde gelegen en dat is een fikse wandeling van de parking vandaan.  Het vliegveld zelf heeft een verharde piste, 1200 m lang, 30 m breed en is ter hoogte van DIK net over de Duitse grens gelegen.  Vijf taxi’s brachten ons in een half uurtje naar het centrum van de stad waar de lunch geserveerd werd met zicht op de Porta Nigra.

Na de maaltijd wachtte onze gids voor een twee uur durende rondleiding langs de voornaamste bezienswaardigheden van Trier. Beginnend bij de Porta Nigra overliepen we de opbouw van de stad vanaf J. Caesar, het oprichten en de afbraak van wallen en kerken en werden we ingewijd in de religieuze geschiedenis.  Het was warm, heel warm. Sommigen hadden meer oog voor de lokkende terrasjes dan voor de brokkelige getuigen van vergane glorie en de ‘ontzettend mooie’ tuinen van de bisschop.  De uitleg in de kerk kon daarentegen niet lang genoeg duren; daar zullen de stoelen en de koelte wel iets mee te maken gehad hebben.

Stipt twee uur later namen we afscheid van de gids en was er nog tijd voor het broodnodige drankje voor we in broeihete taxi’s teruggevoerd werden naar het vliegveld te Föhren.
Met de wind in de rug kwamen alle negen vliegtuigen, hoog- en laagvliegers, in een recordtempo veilig thuis.

Bedankt Frankie voor de feilloze organisatie van deze gezellige dag.
Edwine