Verslag van de clubuitstap naar EHTX gezien door de 8 ogen van de OO-DAT.

Zondagmorgen 5 september. Zou het dan toch lukken die dag ? Na voorgaande pogingen een clubuitstap te laten doorgaan en herhaaldelijk onze meerdere te moeten erkennen in het slechte weer begonnen we de hoop stilaan te verliezen. Maar deze keer hadden we meer geluk.

Een stralende zondagochtendzon en de afwezigheid van de idem dito mist zorgden er voor dat om half acht local time het clubhuis goed gevuld was met koffieslurpende deelnemers. Pleinoverste Yves was zoals beloofd ruimschoots op tijd op het appel. Om 8 uur al begaven de altijd wakkere Luc De Smet en eega zich reeds in hun OO-VCU naar de holding van de 07. Vanaf dan volgden de anderen in gezapig tempo zijn voorbeeld.

Tegen twintig voor negen kozen wij van de OO-DAT hetzelfde pad. Enige verklaring voor het tijdsverschil tussen het opstijgen van de gangmaker OO-VCU en de hekkensluiter OO-DAT heeft trouwens niets met het vliegtuig of zijn bestuurders te maken, maar veeleer met de blaascapaciteit van diens passagiers.
Hoe dan ook iedereen had ruim op tijd het zwerk gekozen zodat het vluchtplan kon worden geactiveerd en de navigatie naar Texel kon beginnen.
Goede zichtbaarheid, geen turbulentie, een prachtig zonnetje en een vriendelijke vlotte babbel op de frequentie van de Nederlandse FIS,… , wat moet een vliegenier meer hebben ? Een “airfield in sight” misschien ? Daar hadden we verdomme niet op gerekend. Al zaten we in long final, we bleven het spoor bijster !! Met nog twee andere vliegtuigen in final en de verborgenheid van het Texelse vliegveld zagen we ons genoodzaakt een go around uit te voeren. Gelukkig waren er nog vier ogen achteraan in het vliegtuig aanwezig die – eens we in right crosswind waren – het vliegveld in gras konden identificeren. We begonnen ons al te schamen en af te vragen of ze daar in Texel wel al zo’n blinde mollen zouden tegengekomen zijn. Alhoewel,… , met mollen bennen ze daar wel bekend in Texel. Hoe dan ook van piloot Patrick konden ze niet zeggen dat hij er bij de landing er een molshoopje van maakte. Hij vleide de OO-DAT met een kusje neer op de grasmat.
Op de verkeerstoren werden we vriendelijk verwelkomd door een enthousiaste Ed Debruyn die zowat de baas van het Texelse vliegveld is. Vluchtplan voor de terugvlucht, de fietsen – al dan niet elektrisch – en solexen werden in één moeite allemaal door hem geregeld. Betalen kon achteraf. Van service gesproken !!
Al gauw konden we de rest gaan vervoegen in het druk bezochte restaurant-annex-terras. Koffie met gebak ging er wel effe lekker in. Ondertussen konden we ons vergapen aan de waaghalzerij die de parachutisten ten tonele brachten.
Na het verorberen van de noodzakelijke kilocalorieën was de tijd aangebroken om deze dan ook maar eens te gaan verbruiken. Ik koos voor de solex waarna de co-piloot voor de terugvlucht – zijnde Patrick – dan maar voor de gewone fiets ging. Dit had niets te maken met mijn fysieke toestand (???) doch eerder met onze weight and balance. Het kon toch niet zijn dat we ginder in Texel nog eens onze rekenmachine gingen moeten uithalen. Wat er bij hem afging kon er bij mij dan even goed blijven aanhangen. Een deal waar ik mee kon leven !! Hoe dan ook we vertrokken richting ecomare. Eens daar aangekomen lieten we ons een combi-kaart aansmeren waardoor we zowel ecomare als het strandjuttersmuseum konden bezoeken. Dit laatste bleek dan nog gesloten te zijn op zondag. Van een Hollander gesproken,…. !!! Hoe dan ook het bezoek aan ecomare was toch wel de moeite waard. Hieronder enkele sfeerbeelden.
Zoals reeds gezegd stonden we aan het strandjuttersmuseum voor een gesloten poort en keerden we dan maar op een rustig tempo terug naar Texel Airport. Ondertussen was de rij van Belgische kisten – zoals de Nederlanders dit zeggen – al aangegroeid tot acht stuks. De OO-DEC en de OO-IBR hadden ook de weg naar Texel gekozen en gevonden. Blijkbaar waren de Texelse Nederlanders zo’n Belgische invasie niet gewend zoals kon worden afgeleid door een reactie – eerder die dag – van een lid van de plaatselijk fauna. “Nou seg, dit sie je hier niet soow faak, sjes Belgisje kisten op e rij.” Ondertussen was de namiddag al een groot stuk verstreken en zaten we op het terras nog wat te genieten van de plaatselijke zon en drank tot ons vluchtplan ons terug tot de orde riep. Nog even tanken en de terugvlucht kon beginnen. Een even mooi wolkeloos uitspansel als die morgen zorgde voor een ontspannen vlucht terug.
Eindelijk nog eens een mooie vliegdag zoals er nog vele mogen volgen, …, en zoals altijd hadden de afwezigen zeker ongelijk.