Vliegen met een De Havilland DHC-2 “BEAVER” vanop het water

Reisverslag door Gilbert Lammens

Of hoe een artikel in Piloot en Vliegtuig, 4de jaargang nr 12 1997, onze reis voor de zomer 2010 bepaald heeft. Het was een prachtverhaal over avontuurlijk vliegen in Canada, met een 'Beaver'. De mooie foto's waren beelden van Vancouver en omgeving. Na het lezen van dit artikel wist ik het: ooit ga ik daar naartoe om in die omgeving mee te vliegen met een watervliegtuig, een 
“de Havilland DHC-2 Beaver”.

Voor de liefhebbers van mooie natuur is BBC (Beautiful Britisch Columbia) en de Rocky Mountains (gedeeltelijk in de staat Alberta) the place to be.

Je hebt er werkelijk alles: de zee, Pacific Ocean, talloze eilandjes, verder landinwaarts de bergen met als uitschieter de Rocky Mountains. Prachtige meren in overvloed met hun typisch groene soms blauwe kleur. De gletsjers maken het plaatje compleet.

Even kort de reis zelf. Eerst enkele dagen Vancouver bezocht, daarna een mobilhome gehuurd en 20 dagen rondgetrokken met inbegrip van de Inside Passage, een boottocht van een 500km, t.t.z. een volle dagreis. Op die manier zijn we op Vancouver Island terecht gekomen om dan op de voorlaatste dag de overzet terug te nemen naar Vancouver, de mobilhome af te leveren en daarna al dat moois achter ons te laten.

De Beaver was wel een rode draad tijdens onze reis.

Het hotel in Vancouver was geboekt op loopafstand van de haven. D.w.z. op bezoekdag 1 stonden we binnen de kortste keren bij de vliegtuigen. Foto's nemen, filmpjes maken van het opstijgen en landen van de Beaver en genieten van het geluid van de 9 cilinder stermotor (klinkt als muziek). Dan naar het kantoor van Harbour Air, die zowel lijnvluchten als scenic-flights als privé-vluchten organiseert. We vroegen om een privé-scenic flight met landing op een meer in de bergen, op voorwaarde dat het met een Beaver was.

Helaas kon dit niet meer gepland worden tijdens ons verblijf in Vancouver. Dan maar geboekt voor 21 dagen later, na onze rondreis. Die boeking kon tot 24 uur vooraf geannuleerd worden, voor het geval we onderweg al de kans zouden gekregen hebben, dus ik zat redelijk safe. Maar ja, 21 dagen wachten is wat lang, en welk weer zal het dan zijn? Wat dacht je, dag 2 in Vancouver, met een ommetje zijn we (allez, ik toch) nog eens gaan genieten van de “Beavers”.

Tijdens onze rondtocht (5100 km) zagen en hoorden we ook al af en toe overvliegende vliegtuigjes. En dan, op een middag, tijd voor een lunchpauze. Ergens wild geparkeerd aan een meer. Lekker gegeten, genietend van de natuur en de stralende zon. Na een kort dutje on the road again.

500m verder valt mijn oog op een gele Beaver op het meer. Alle remmen dicht en daar naartoe. Privé weliswaar, maar wie houdt me tegen? Uitgestapt, fototoestel en camera in de hand, recht op de Beaver af. Intussen kwam de eigenaar thuis. Onmiddellijk vroeg ik de man of hij er geen erg in had dat ik eventjes een foto nam en een stukje filmde. Geen bezwaar. Maar ja, als je zo dichtbij die Beaver staat, dan kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Dus vroegen we of een rondvlucht mogelijk was. Ja natuurlijk kon dat, maar helaas niet onmiddellijk, slechts binnen 3 à 4 uur.

Voor onze rondreis scheelde dat net iets teveel. Geen nood, hij belde zijn vriend die op een nabijgelegen meertje opereerde. En ja, hoor, geen probleem. Een klein half uurtje rijden en we waren in
Burns Lake. De Beaver stond intussen klaar.

Net voor het instappen van onze eerste vlucht met de Beaver vertrekkende vanaf  het meer "Burns lake" genoemd naar het nabijgelegen stadje "Burns Lake", langs de trans Canada Hwy 16 tussen Jasper en Prince Rupert. Bemerk ook de Cessna. De Cessna werd in de winter uitgerust met ski's om op het bevroren meer te kunnen landen.

Eens op de terugtocht mocht ik het stuur overnemen. De rechterkant heeft geen stuur noch pedalen maar het stuur kan wel na ontgrendeling overgedraaid worden en terug vergrendeld.



Toffe piloot, ik mocht, op de terugweg , een 20-tal minuutjes zelf de Beaver besturen, totdat we mooi terug boven "Burns Lake" waren. Uiteraard nam hij dan het stuur terug om netjes te landen.

De piloot gaf me de juiste richting en daalmaat en na een 20-tal minuutjes kwamen we mooi boven het meer terug. Uiteraard nam hij in laatste instantie terug over om feilloos en boterzacht op het meer te landen, aan te meren en vast te sjorren. Afrekenen deden we in huis waar we kennis maakten met zijn echtgenote en de honden.

Voor mij was dit meer dan een geslaagde dag. En jawel, zoiets smaakt naar nog. Geen probleem eigenlijk want ik was nog geboekt in Vancouver.

Bijna elke dag hoorden of zagen we wel eens een Beaver. Enkele dagen later kwamen we aan in Prince Rupert waar we de veerboot namen naar Port Hardy (Vancouver Island). Eens je aan zee bent hoor je ze frequenter, die Beavers. Op verschillende plaatsen op het eiland waren er mogelijkheden om te vliegen, soms was het ook een Cessna, maar daarvoor was ik niet gekomen.

Enkele dagen later waren we in de buurt van de stad Nanaimo. Thuis had ik een plannetje met adres uitgeprint voor het geval dat.., je weet maar nooit hé. ‘s Middags liepen we langs de haven; veel bootjes maar geen enkel watervliegtuig; vertwijfeling. Toch vonden we het kantoor van Harbour Air. Daar de vraag gesteld of er mogelijkheid was voor een privé-vluchtje met een Beaver. Wanneer had ik dat gewenst?....Wel wat ons betreft zo snel mogelijk vandaag. Ze antwoordde laconiek......”Binnen een half uurtje , is dat ok voor jullie?” Wat dacht je, natuurlijk!! En meneer, kan het zijn dat jullie nog geboekt zijn op 12 augustus in Vancouver? Marijke en ik kijken elkaar verbaasd aan, euh ja. Willen jullie dan daar nog vliegen of moeten we die vlucht annuleren? Ok dan, annuleer die dan maar.

In afwachting hebben we gefilmd en foto's genomen van het landend toestel. Prachtig. De passagiers van de vorige vlucht stapten uit, het toestel werd meteen weer getankt. Precies een half uurtje later, zoals afgesproken, stonden we bij het toestel, groen-wit van kleur (West Coast,maar intussen overgenomen door Harbour Air) . 

Op het  "Vancouver Island" heb je een grote stad "Nanaimo" . Zoals ook op andere grote steden was er ook vandaar uit mogelijkheid om mee te vliegen met een Beaver. De maatschappij heet : Harbour Air.  Die heeft luchtverbindingen met watervliegtuigen tussen de voornaamste steden aan de kustlijn. Uiteraard zijn er ook privé-vluchten mogelijk. Dit hebben we dan daar een 2de keer gedaan. Goede service. Deze Beaver had nog de groen-witte kleuren van het vroegere West Coast Air, die overgenomen was door Harbour Air.

Weeral de nodige foto's genomen, instappen en wegwezen. Dit keer geen headsets voor ons. De piloot vroeg me waar we heen wilden vliegen. Maakt mij niet uit, ben enkel in de Beaver geïnteresseerd. Zelfde procedure als de vorige keer, touw losmaken, van de kant afduwen, interne checks, motor opstarten, oplijnen en opstijgen. In de haven is er wel een controletoren zodat alles feilloos verloopt tussen soms meerdere watervliegtuigen en de vele jachten. De piloot koos zelf een route tussen de vele kleine eilandjes gelegen tussen Vancouver Island en het vasteland. Een hele poos vlogen we op een hoogte tussen de 60 en 100 ft.Toegegeven, op dat moment was het niet enkel de Beaver die me boeide maar ook die prachtige natuur, de zee, stranden, eilandjes, zeerobben..... daarbovenop hadden we een stralende zon. Wat wil je dan nog meer. Vliegen is toch zo mooi. Puur genieten heet dat. Foto's nemen was voor Marijke, ik hanteerde de camera om al dat moois vast te leggen. Na weeral een boterzachte landing, namen we afscheid van de piloot, en met een brede smile liepen we nog eventjes het kantoor van Harbour Air binnen om hen te bedanken.

Enkele dagen later kwamen we aan in Victoria, prachtige, zeer Brits aandoende stad met in het centrum een binnenhaven voor jachten en jawel watervliegtuigen. Daar waren het grotere toestellen voor vaste lijnvluchten naar Vancouver, Seattle, en zo..maar ook daar waren er Beavers van de partij. Die dag zijn we wel 2 keer daar geweest. 's Anderdaags hadden we de oversteek naar Vancouver, maar op die korte weg was er nog voor elk wat wils. De bekende “Butchart Gardens” en het “British Colombia aviation museum”. Voor Marijke waren de tuinen het belangrijkst, voor mij het luchtvaartmuseum. Het meest in het oog springend was een 18-cilinder stermotor en een Norseman-vliegtuig (de Beaver heeft nogal gelijkenissen met dit toestel). Ik kon er gratis enkele oude tijdschriften meenemen. In de shop lagen enkel wat kleine vliegtuigjes en 2de-handsboeken. Ik vond er gelukkig een boek over Beavers. Lucky me!!

De volgende morgen leverden we de mobilhome in en restte ons nog een laatste halve dag. Marijke wou nog graag een tuin bezoeken in Vancouver. Dus wij op stap, tuinen bezocht tot 18u, sluitingstijd. Tja en dan? Ik kon Marijke overtuigen de bus te nemen naar jawel...........de haven. Marijke kon in een reuze ligzetel (stadsmeubilair) liggen, hoog en droog, om van de laatste deugddoende avondzon te genieten. Ik zat op een muurtje pal voor de Beavers, genietend van die mooie vliegtuigen, luisterend naar hun specifiek geluid, filmend tot de laatste seconde van het laatste bandje, licht weemoedig afscheid nemend. Morgen om 6u vertrekken we.

Bij het opstijgen hebben we blue sky, Vancouver ligt in de zon, de bergen, verderop de Rocky Mountains, prachtig. Eens in Montreal is het feest over, overcast. Montreal-Brussel was af en toe turbulent. Brussel............regen en 17°C...............we waren beter gewoon. Dit heet “onmiddellijk met de voetjes op de grond” en 2 dagen later terug aan het werk, ideaal om de jetlag te overwinnen.

 “de Havilland DHC – 2 Beaver”

De Beaver is vlak na de 2de wereldoorlog door de Havilland Canada ontwikkeld om aan de grote vraag naar transport naar de vele afgelegen gebieden van Canada te voldoen. In een land met talloze meren en rivieren kan een klein maar stevig vliegtuig op drijvers heel efficiënt grote afstanden overbruggen en vrijwel altijd bij de bestemming landen. De Beaver biedt plaats aan 7 tot 9 personen (na revisie nog 6 personen), of het equivalent aan vracht, die men in of aan het vliegtuig en de drijvers kan binden. De hoog geplaatste vleugel is een wonder van liftproductie, maar moet dat bekopen met een behoorlijke weerstand. Zelfs de 450 pk Pratt & Whitney negen cilinder stermotor is niet in staat om grote snelheden te ontwikkelen. Snelheden liggen tussen de 90 à 120kts naargelang de uitvoering. Nu, snelheid was ook geen eis, wel vracht of personen kunnen vervoeren. Belangrijk daarbij was dat men quasi overal kon opstijgen en landen, van bestaande strips tot kleine meren. Traag kunnen vliegen was wel belangrijk om in moeilijke omstandigheden (lees slecht weer, slechte zichtbaarheid) die kleine landingsplaatsjes te vinden. Het knutselwerk van de Havilland Canada heeft geleid tot een vliegtuig dat wereldwijd gerespecteerd wordt voor zijn vliegcapaciteiten. Intussen is er een hele industrie ontstaan voor het herstellen van versleten en uitgebluste toestellen.

Voor meer gedetaileerde info:

http://en.wikipedia.org/wiki/De_Havilland_Canada_DHC-2_Beaver

Gilbert Lammens